یادش بخیر

یک زمانی بود خیلی ها عاشق پیکان گوجه ای 54 بودند. شاید که نه، اما چون ماشینی غیر آن وامانده نبود.

و بعدها هم هم چنان در حسرت همان پیکان گوجه ای 54 ماندند. غافل از هزار رنگ ماشین جدیدتری که قدرت و توان بالاتر داشت و بهتر کار می کرد و مطابق با نیازهای روز بود.

حکایت امروز ماست. هنوز برخی انتخاب شان پیکان گوجه ای 54 است.هر چند با بنز بیاید.

آخر نوشت:

من به کسی رای می دهم که ....

دشمن از آمدنش خوشحال نشود. مردم به کسی رای می دهند که در برابر افزون طلبی های غرب بایستد. "امام خامنه ای"

شاید هیچ کسی در این دنیا به اندازه یک مادر این آیه را نفهمد که فرمود:" فتبارک الله احسن الخالقین"

درست 18 سال پیش آن سوی دنیا یک پسر زشت هدیه گرفتم که بیشتر شبیه سرخپوست ها بود. موهای سیااااه با پوستی سرخ .

و این روزها لذتبخش است که پسرکم اندازه ای شده که می تواند سربازی میهن اسلامی مان را بکند! لذتبخش تر از هر بهار و هر نهم فروردین!

"سربازی ات مبارک"

یا م ح م د

گفتن ندارد، شاید اینجا

اما دلم می خواهد

از خدای مهربان

تشکر کنم.

بابت نعمتی که 23 سال پیش به من داد.

و عذرخواهی کنم

بابت قدر ناشناسی

قدر خودش را و قدر نعمتش را.

و مطالبه کنم

معرفت را

و عشق را

به خودش و نعماتش!

بیست و سه سال پیش پاییزم بهار شد.

یا م ح م د

اینجا جردن و الهیه نیست. ویلاها و پارتی های شمال هم نیست. مهد کودک های ایتالیا و اسپانیا هم نیست.

مهدکودک  منطقه 14 تهرانه . همون منطقه ای که بهش دارالمومنین گفته میشه. 

حالا غصه ما بشه پسته و پراید. غصه ما بشه قیمت دلار و سکه، غصه ما بشه حماقت رفتاری آقای فلان و بهمان.  غصه ما بشه رجعت و دو عدد بوسه و ...

فرزندان ما را دارد باد می برد. اون که رییس جمهورمون باشه، از مهد کودکش اینم برمیاد بل بیشتر! باید برای خودمان کاری کنیم.

یا م ح م د

نه دلم برای آقا می سوزد (جسارتا) و نه برای این مردم.

نه دلم برای خانواده های شهدا می سوزد و نه برای بچه بسیجی هایی که جانشان را کف دست گذاشتند و کتک خوردند و دم بر نیاوردند.

نه دلم برای جوجه خودم می سوزد که همه جوره کتک خورد و نه برای امثال خودم که چقدر بد و بیراه شنیدیم بابت رای دادن به این آدم که اصلا دل سوختن ندارد. 

وظیفه بود و انجام شد و نه منتی بر کسی است و نه پشیمانی از چیزی.

دلم برای آن دختر ترکیه ای می سوزد که به اعتبار و عدالت طلب بودن و مسلمان واقعی بودن و .... با پسری ازدواج کرد که دایی اش این آقاست و نمی دانم امروز او هم به ضلالت برده شده است یا مانده که زندگی اش را بچسبد و یا این واقعیت ها را باورکند که بد تلخ است.

دلم برای بنده های خدا بچه های لبنانی می سوزد که از این آدم به عنوان رویای امت ها یاد می کردند و امروز رویایشان بر باد رفته است.

دلم برای شیعه های تونس و مصر و ... می سوزد که سینه سپر می کردند و پز این آقا را می دادند و حالا .....

دلم برای مقاومت و عدالت و استکبار ستیزی و صهیونیزم ستیزی و .... می سوزد که به بازی گرفته شد.

دلم برای مورالس می سوزد که سعی کرد دستش را بیاورد جلو و مانع دست دادن این زن سرخپوست بشود تا این آقا را به زحمت نیندازد و حالا چه راحت زحمت مورالس را هم به باد سپرد.

یا رب الحسین

خیلی دیر وقت بود وقتی رسیدیم لابی هتل آزادی. اما جمع بچه های فلسطینی و حماس جمع بود. هر چه بیشتر مذاکره کردیم بیشتر به این نتیجه می رسیدیم که باید یک سری به غزه بزنیم. منتها دوستان مصری به ما ایرانی ها ویزا نمی دهند.

گفتند شما باید یک پاسپورت غیر ایرانی داشته باشید. برای هر کجا باشد مانع تان نمی شوند.

رو کردم به دکتر .... که شما بیا یک پاس فلسطینی برای ما جور کن مطمئن باش دو اتفاق می افتد: اول اینکه پای ایرانی ها برسد غزه روند آزادسازی قدس آن چنان سرعتی می گیرد که در تصور کسی نمی گنجد و دوم آنکه: ما هم به برنامه هامان می رسیم. 

دکتر .... گفت: حالا که رییس احمدی نژاد مصر است بگذار ببینم می توان او را به غزه ببریم!

گفتم: مصر اجازه نداد هم می توانید از طریق تونل های زیرزمینی بین غزه و مصر ببریدش. فقط مراقب باشید تونل ها روی سرش خراب نشود.

این جا بود که دکتر .... گفت: یعنی اینقدر دوستش دارید؟!

و من مانده بودم از عاقبت برخی آدم ها که روزگاری چه عزتی داشتند و امروز به کجا رسیده اند که یک فلسطینی هم تعجب می کند که چطور من ایرانی انقلابی می شود رییس جمهور روزگاری محبوب کشورم را دوست دارم. درمانده بودم چه جوابی به او بدهم!

دلم می خواست بگویم دعا کن از این تونل فعلی سربلند بیرون بیاید پیشکشش تونل های غزه!

زیر لب گفتم حالا که به دیدار فراعنه رفته همان به که تونل های غزه خاطرش را بخواهند و میهمانش کنند بهتر از آن که خودش یا همپالگی هایش بل خلق و خوی فرعونی نابودش کنند.

یا م ح م د

اون سالها که از این آب و خاک دور بودم، روزگار بد سخت می گذشت وقتی محرم و صفری یا فاطمیه ای می رسید.

حس کردنش خیلی سخت بود. خودت بودی و خودت و اگر توفیق حاصل می شد بچه های سفارت یا رایزنی برنامه ای داشته باشند و تو هم حس کنی در میان بهشت نشسته ای.

حتی اگر در کشورهای اسلامی بودیم و حتی در لبنان و حتی در عراق. یک روز عاشورا و یک روزهای اربعین. ما بقی ایام هیچ.

حالا این جا در میان کشور امام رضا، و در پایان ماه صفر، دلم میخواد فریاد بزنم و بگم به بودن در این مرز و بوم، به شیعه بودنم و به لذت بردن از شیعه بودنم افتخار می کنم.به قول عزیزی این افتخار نداره که لطف خداست اما من به این که این لطف خدا نصیبم شده هم افتخار می کنم. طعم دلچسب و لذیذی داره طعم ایستادن رو به امام رضا و سلام دادن به سایه سرت!

یا م ح م د

یا رب الحسین

دیدن یک فیلم آن هم با موضوعی آزار دهنده نمی توانست جذاب باشد اما ذهن زیبا را دیدم و لذت بردم .

نه برای موضوع نامانوس آن که به بیماران اسکیزوفرنی می پرداخت و نه برای رگه های سیاسی آن که همه بیماری ریاضی دان برجسته را ناشی از فشارهای حضور یک سرباز در سی آی ای معرفی می کرد که برای آن چه من آن را به تصویر کشیدن تمام فداکاری ها و عاشقانه های یک زن، مقاومت و ایستادگی یک همسر برای نجات همسرش و جان فشانی های تمام قد یک مادر برای مراقبت از فرزندش و .... می ناممش!

بی آن که زن را به ابتذال بکشد یا صحنه های خصوصی دلدادگی را به تصویر بکشد و بی آن که از عظمت همه دارایی یک زن که شرافت و قداست مادری اوست بکاهد.

بی آن که تصویر زنانگی زن را با ضعف و بیچارگی و زبونی بدل کند.

بی آن که حتی از زن موجودی جنگجو بسازد که می خواهد هویت زنانه خود را در پس حضور اجتماعی و تلاش اقتصادی اش نابود کند.

ذهن زیبا - برای من - قبل از آن که تصویر زندگی جان نش ریاضی دان یا شیزوفرن باشد یا درد و رنج روزهای جنگ و جدال دائم پنتاگون با همه دنیا باشد، تصویر نابی از زنانی است که شاید اگر امروز در غرب نایاب باشند اما در مشرق زمین کم نیستند و در دور و اطراف خودم فراوان آنها را دیده ام و تجربه کرده ام گرچه این تصویر هم این روزها دارد غبار می گیرد.

ذهن زیبا - برای من - قبل از آن که یک فیلم باشد تصویر مادرم، خواهرم و تمامی زنان روزگاران دیرین سرزمین من است که هرگز در فیلم های وطنم نشان داده نشدند.

ذهن زیبا - برای من - قبل از آن که فیلم نامه ای اقتباسی از یک رمان نه چندان جذاب باشد، می توانست الگوی فیلم نامه ای باشد برای نشان دادن همسران فداکار جانبازان شیمیایی و موجی سرزمینم که در هیچ مستندی حتی رد پایشان را ندیده ام.

پیشنهاد می کنم ذهن زیبا را ببینید.

آخرنوشت:

حاج احمد کاظمی عزیز را به یک صلوات و فاتحه میهمان کنیم.

یا م ح م د

به خودم سپرده ام

حساب کتاب کنم

ببینم در میان آنچه دارم 

کدامینش برایم افتخار آفرین است ؟

حالا مانده ام از کدام داشته ام شروع کنم

به خودم سپرده ام فارغ از شعار زدگی

و در فضای رئال

داشته هاییم را واکاوی کنم

و دست کم یکی را انتخاب کنم

انسانیتم

زنانگی ام

مسلمانی ام

ایرانی بودنم

مادر بودنم

.

.

.

.

متحیرم !

آخرنوشت:

به هر کدام این ها افتخار کنم یا نکنم، اصلا هر کدام را داشته باشم یا نداشته باشم، در میان گشت و گذارم به چیزی برخوردم که از همه داشته هایم پر رنگ تر بود. یعنی هست.

و از بس دارمش، نمیخواهم به کسی نشانش دهم . کاملا بخیلانه !

یا م ح م د